Steglatro (ertugliflozyna) – edukacyjna „ulotka dla pacjenta”

1. Nazwa leku i postać

Steglatro, tabletki powlekane 15 mg.

Warianty opakowań dostępne na rynku (przykład):

• Steglatro, tabletki powlekane 15 mg – 28 tabletek

2. Substancja czynna

Ertugliflozyna – lek przeciwcukrzycowy z grupy inhibitorów SGLT2 (kotranSportera glukozy typu 2). Działa poprzez zwiększenie wydalania glukozy z moczem, co pomaga obniżyć stężenie cukru we krwi u osób z cukrzycą typu 2.

3. Wskazania do stosowania

Steglatro stosuje się u dorosłych z cukrzycą typu 2:

• jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli glikemii,
• samodzielnie (gdy metformina nie jest tolerowana lub jest przeciwwskazana) lub łącznie z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. metforminą, insuliną, pochodnymi sulfonylomocznika, inhibitorami DPP-4), jeśli sama dieta i wysiłek nie wystarczają.

Lek nie jest przeznaczony do leczenia cukrzycy typu 1 ani kwasicy ketonowej.

4. Dawkowanie i sposób podawania

Stosuj zgodnie z zaleceniem lekarza. Typowe schematy stosowania u dorosłych:

• Zwykle dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę.
• W razie niedostatecznej kontroli glikemii lekarz może zwiększyć dawkę do 15 mg raz na dobę (taka dawka odpowiada niniejszej postaci leku).

Sposób podawania:

• Tabletki przyjmuj raz dziennie, o stałej porze, z posiłkiem lub niezależnie od posiłku, popijając wodą.
• Nie krusz i nie żuj tabletek.

Szczególne grupy pacjentów:

• Osoby z chorobami nerek: lekarz oceni czynność nerek przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia; w ciężkiej niewydolności nerek oraz u osób dializowanych lek nie jest odpowiedni.
• Osoby starsze, z niskim ciśnieniem lub przyjmujące leki moczopędne: konieczna ostrożność z uwagi na ryzyko odwodnienia i spadków ciśnienia.

Pominięcie dawki: jeśli przypomnisz sobie tego samego dnia, przyjmij pominiętą dawkę jak najszybciej. Jeśli zbliża się pora kolejnej dawki – pomiń zaległą. Nie przyjmuj dawki podwójnej.

5. Działania niepożądane

Jak każdy lek, Steglatro może powodować działania niepożądane. Nie u każdego one wystąpią.

Częste:

• zakażenia grzybicze narządów płciowych (świąd, pieczenie, upławy u kobiet; zaczerwienienie, ból żołędzi u mężczyzn),
• zwiększona częstość oddawania moczu, pragnienie, suchość w ustach,
• zakażenia dróg moczowych (ból piekący przy oddawaniu moczu, częste parcie, gorączka),
• hipoglikemia (zwłaszcza w skojarzeniu z insuliną lub pochodną sulfonylomocznika): poty, drżenie, głód, kołatanie serca, ból głowy.

Niezbyt częste / rzadkie, ale ważne:

• odwodnienie i niedociśnienie (zawroty głowy, omdlenia),
• cukrzycowa kwasica ketonowa (DKA), także przy prawidłowym lub umiarkowanie podwyższonym cukrze: nudności, wymioty, ból brzucha, nasilone pragnienie, przyspieszony oddech, senność, zapach acetonu z ust – stan nagły, wymaga pilnej pomocy medycznej,
• ciężkie zakażenie tkanek krocza (tzw. zgorzel Fourniera): ból, obrzęk, zaczerwienienie okolicy krocza z gorączką – pilny kontakt z lekarzem,
• reakcje alergiczne (wysypka, pokrzywka, obrzęk twarzy, duszność) – natychmiastowa pomoc.

W razie wystąpienia niepokojących objawów skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.

6. Przeciwwskazania

• Uczulenie (nadwrażliwość) na ertugliflozynę lub którykolwiek składnik leku.
• Cukrzycowa kwasica ketonowa (obecna lub w wywiadzie bez ustalonej przyczyny).
• Ciężka niewydolność nerek lub dializoterapia.

Nie zaleca się stosowania w ciąży i w okresie karmienia piersią – konieczna indywidualna decyzja lekarza. Lek nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży (<18 lat).

7. Interakcje z innymi lekami

Poinformuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.

• Leki moczopędne (np. furosemid, hydrochlorotiazyd) – zwiększone ryzyko odwodnienia i spadków ciśnienia.
• Insulina i pochodne sulfonylomocznika (np. glimepiryd, gliklazyd) – większe ryzyko hipoglikemii; może być konieczne zmniejszenie ich dawki.
• Silne induktory enzymów (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) – mogą osłabić działanie ertugliflozyny.
• Lek lit (stosowany w chorobie afektywnej dwubiegunowej) – inhibitory SGLT2 mogą obniżać jego stężenie; możliwa konieczność monitorowania.
• Alkohol w nadmiarze – zwiększa ryzyko hipoglikemii i kwasicy ketonowej.
• Inne leki obniżające ciśnienie (np. inhibitory ACE, ARB) – skumulowane ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza z diuretykiem.

8. Uwagi dla pacjenta

• Nawadniaj się odpowiednio, zwłaszcza w upały, podczas biegunki/wymiotów lub przy stosowaniu diuretyków.
• Zachowuj higienę intymną; przy pierwszych objawach zakażenia grzybiczego skontaktuj się z lekarzem.
• Rozpoznawaj objawy DKA (nudności, wymioty, ból brzucha, przyspieszony oddech, silne pragnienie). W sytuacjach stresowych dla organizmu (gorączka, operacja, głodówka, dieta bardzo niskowęglowodanowa/ketogeniczna, nagła redukcja insuliny) ryzyko DKA rośnie.
• „Sick day rules”: w przypadku ciężkiej infekcji, odwodnienia, przed większym zabiegiem – lekarz może zalecić czasowe odstawienie leku (zwykle około 3 dni przed planowaną operacją). Nie wznawiaj bez konsultacji.
• Kontroluj poziom cukru we krwi zgodnie z planem leczenia; w razie nieoczekiwanych hipoglikemii porozmawiaj z lekarzem o modyfikacji innych leków przeciwcukrzycowych.
• Jeśli masz chorobę nerek, serca lub niskie ciśnienie – regularnie kontroluj parametry i zgłaszaj objawy zawrotów głowy, omdleń czy kołatania.
• Zdrowy styl życia (dieta, aktywność, redukcja masy ciała, zaprzestanie palenia) istotnie wspiera skuteczność leczenia.
• Prowadzenie pojazdów/obsługa maszyn: ostrożnie, zwłaszcza jeśli lek stosujesz z insuliną lub pochodną sulfonylomocznika (ryzyko hipoglikemii).

9. Ostrzeżenie edukacyjne

Niniejsza treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej ani zapoznania się z oficjalną ulotką dołączoną do opakowania i Charakterystyką Produktu Leczniczego. O dawkowaniu, wskazaniach i przeciwwskazaniach decyduje lekarz. W przypadku wątpliwości lub wystąpienia objawów niepożądanych skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.